ΑΣΤΕΡΑΣ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ - ΗΡΑΚΛΗΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ 0 - 3
Thursday, 12 May 2016 00:00

 

Εγώ θα σ' αγαπώ και μη σε νοιάζει...

Η κερκίδα της Foxhole Arena γέμιζε από νωρίς. Τελευταίο εντός έδρας ματς της σεζόν και δεν θα μπορούσε να λείπει κανείς από αυτό το ραντεβού. Ο τυπάρας με το ροζ αδιάβροχο, ο γραφικός φίλος που είχε φτάσει στο γήπεδο της Πετρούπολης γονυπετής "ως ελάχιστο φόρο τιμής στο λαιβ των Rage Against το '00 στο θέατρο Πέτρας ρέέέέ", οι κερκιδάτοι παίκτες της ομάδας, ο πλατειακός ολντ-σκουλάς σκυλάκος ανάμεσα σε άλλους και άλλες.

Στην ατμόσφαιρα ένας διάχυτος ερωτισμός. Σάρκες εκτεθειμένες στον καυτό ήλιο και τη ζέστη, φιλιά που ανεβοκατέβαιναν από θέση σε θέση, πόνγκο αγκαλιών και θερμών ασπασμών που έντυναν με μια ρευστότητα την κερκίδα, φλόγες από τα καπνογόνα που ανέβαζαν την ήδη υψηλή θερμοκρασία, δίστιχα καψουροτράγουδων που αν μπορούσαν να βρουν έναν μόνο τίτλο αυτός θα ήταν "εγώ θα σ' αγαπώ και μη σε νοιάζει"...

Μα δεν θα μπορούσε να είναι και αλλιώς. "Τα πιο ερωτικά ραντεβού είναι αυτά με την ιστορία" έγραφε ένα τοίχος. Και η Αστεράρα στο κυριακάτικο ματς είχε ραντεβού με την ιστορία. Όχι φυσικά γιατί κρινόταν η παραμονή της ομάδας μας στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Αλλά γιατί το συγκεκριμένο παιχνίδι αποτέλεσε μια συναστρία που διαύγισε την συνολικότερη αντίληψη του τι εστί παιχνίδι. Δημιούργησε μια τομή στην υποτιθέμενη αδιατάρακτη συνέχεια αυτού του βούρκου που λέγεται ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο (αλλά και ποδόσφαιρο γενικότερα).

Παράγοντες, στησίματα, ξεκαθάρισμα παλαιών λογαριασμών, μπούκες σε αποδυτήρια και απαίτηση από παίκτες να ρίξουν τον Αστέρα (γιατί του το χρωστάμε), ομάδες του πουθενά που τις τελευταίες αγωνιστικές έκαναν πρωταθλητισμό επιπέδου Μπαρτσελόνα, τηλεφωνήματα απειλές για όποια ομάδα χτυπήσει αποτέλεσμα και ό,τι άλλο μπορεί να σκεφτεί ο καθένας και η καθεμιά. Τα επαγγελματικού τύπου φιλοτεχνημένα προφίλ, παικτών, ομάδων, παραγόντων από σάιτ τοπικών με δηλώσεις, φωτογραφίες κοκ απλά καθρεφτίζουν αυτό το αδιατάρακτο συνεχές.

Έτσι, το κυριακάτικο παιχνίδι αποτύπωσε τη συσσώρευση αυτών των μικρών ρήξεων ή τομών που δημιουργεί το γεγονός ότι τον Αστέρα Εξαρχείων τον "τρέχει" μια συνέλευση ατόμων, ότι το μισθοφοριλίκι ποτέ δεν ήταν κομμάτι της ομάδας μας, ότι ο κόουτς μας βγάζει την τρέλα του από γούστο και μόνο, ότι το παιχνίδι παίζεται στο γήπεδο και όχι στα τηλεφωνήματα... το ότι πανηγυρίζουμε την πτώση της ομάδας με το ίδιο πάθος που θα πανηγυρίζαμε την άνοδο. Μικρές ρήξεις και τομές που μας παρουσιάζουν δεξιά και αριστερά ως "γραφικούς", "κάλτ" ακομά και "τρελούς" καθιστώντας μας το ως το γοητευτικό, εξωτικό, περίεργο Άλλο γιατί απλά δεν μπορούν κατανοήσουν και να αποδεχτούν αυτό που είμαστε και κάνουμε.

"έφτιαξα δικό μου κόσμο όπως οι τρελοί
και χωράω εγώ μόνο και είμαστε πολλοί"

Η ομαδάρα μας ανεξαρτήτως αποτελέσματος στο παιχνίδι με τον Ηρακλή Περιστερίου την κατηγορία την είχε ήδη ξεγραμμένη. Ξεγραμμένη όχι γιατί αδιαφορεί για την πτώση. Ξεγραμμένη γιατί η άρνηση της πραγματικότητας που δημιουργεί ασφυξία στο χόμπι μας, στην τρέλα μας, στην καύλα μας, δεν είναι μια ουτοπία αλλά μια εκ νέου δημιουργία. Είμαστε ακόμα στην αρχή...

υγ1: μετά την κατάκτηση του διηπειρωτικού πρωταθλήματος στην Ινσταμπούλ, η Αστεράρα φορτσάρει μηχανές για την κούπα στο Αντίφα της Λάρισας. Ντάμπλ και πτώση δεν έχει ξαναγίνει.

υγ2: η φωτογραφία του Ν. Μπράτσου